Մենք բոլորս էլ հոգեբանական կարիքներ ունենք, որոնք պետք է բավարարել, հակառակ դեպքում մենք կկորցնենք մեր մտավոր առողջությունը:
Հոգեբաններն ուսումնասիրել են բազմաթիվ հոգեբանական պահանջմունքներ, որոնք անտեսելու դեպքում մենք կհայտնվենք անօգնական վիճակում՝ նույնիսկ փորձելով վերջ դնել սեփական գոյությանը:
Մեր հոգեբանական պահանջմունքների բավարարման համար մենք մշակում են սոցիալական և հոգեբանական հատուկ ռազմավարություններ: Օրինակ` սպորտում հաղթանակ տանելով` մենք բավարարում ենք ճանաչվելու և հարգանքի արժանանալու մեր պահանջմունքը, կամ առողջ ընտանիք ունենալն ապահովում է անվտանգության մեր պահանջմունքը:
Սեքսն այն ռազմավարությունն է, որն օգնում է բավարարել հոգեբանական պահանջմունքները: Արդյո՞ք այս վարկածը հաստատված է: Իհարկե, այո, քանի որ ամուրիները, կամ նրանք, ովքեր հրաժարվում են սեռական հարաբերություններից, չեն մահանում: Սա չի նշանակում, որ մասնագետներն առաջարկում են հրաժարվել սեքսից, քանի որ այն երջանկացնում է մարդկանց: Այնուամենայնիվ, սեքսը կենսաբանական/հոգեբանական պահանջմունք չէ:
Սեքսի գաղափարը, որպես հոգեբանական կարիքների բավարարման ռազմավարություն, տարօրինակ է հնչում, քանի որ այն ինքնին ֆիզիոլոգիական կարիք է, ինչպես ուտելը կամ քնելը: Սակայն, ի տարբերություն վերջին երկու պահանջմունքների, սեքսի բացակայությունը կյանքի համար վտանգավոր չէ: Էմոցիոնալ առումով մարդիկ ընդգրկվել են հոգեբանական համակարգում: Մենք կապված ենք միմյանց հետ՝ անկախ մշակույթից, տարիքից, սեռից և ազգային պատկանելիությունից: Սեքսը նման չէ ուտելուն, քանի որ՝
- Առանց դրա ոչ ոք չի մահանա
- Այն անխուսափելի զգացմունք է
Սկզբում բնությունը ստեղծել է հոգեբանական պահանջմունքները, այնուհետև, սեքսը որպես միջոց, բավարարելու այդ պահանջմունքները: Ահա այսպիսին է մեզ ստեղծել բնությունը: